ВУЗ: Не указан
Категория: Не указан
Дисциплина: Не указана
Добавлен: 02.09.2025
Просмотров: 1944
Скачиваний: 0
СОДЕРЖАНИЕ
Аддзел адукацыі Верхнядзвінскага райвыканкама
Вяртаюцца з выраю жоравы, гусі Да гнёзд на палях Беларусі.
Пэўна, з пявучага золата Нашы напевы, бо не ржавеюць яны... М.Танк
Вочы – суніцы, вочы – крыніцы, Стрэнеш, убачыш – Не надзівіцца…
З легендаў і казак былых пакаленняў…
Зямля падрабнела ў людскім уяўленні: Вакол абляцець – хопіць менш дзвюх гадзін…
Зямля падрабнела ў людскім уяўленні: Вакол абляцець – хопіць менш дзвюх гадзін…
Ой Нёман, і песня, і слава Народу майго і зямлі… а.Астрэйка
Ледзь першыя раннія промні зары Затлелі на стрэхах, на зелені свежай,
Дарэмна ловіце вы ў сетку матылька,
Каб лепей скрыдлы разглядзець:
І яркі пыл сатрэ няспрытная рука!
Можа, мала сябры Яшчэ знаюць наш край
Кіпіць у ім прагрэсу ход” м. Багдановіч
Лёс дзядоў не быў салодкі… с. Законнікаў
Ёсць чары ў забытым, старадаўнім …
Як поле , у людзей душа адкрыта, Пасей дабра зярняты у глебу ты— Дабра саспее колас залаты.
Ля помніка Янку Купалу ў Мінску
Дайце мне волю, дайце арліную! Янка Купала
Беларусь. Чарнобыль. Будучыня.
Душу акрылялі прыгажосці свету… я.Купала
Я веру:прыйдзе гэткі дзень… я.Купала
Я каляндар стары гартаю - Вяртаюцца, як гусі, дні. І голас выраю гартанны…
Прыемна слухаць, вымаўляць надзіва празрыстыя, такія «скла́дныя і ладныя», запамінальныя родныя словы!
Наша самабытнае беларускае слова – той падмурак, на якім узвышаецца ўся мова людская, той сатканы з гукаў шматфарбны, стракаты дыван, які распасціраецца перад чалавекам усё шырэй і далей, ведучы яго ў неабсяжна глыбокі моўны акіян. І ўспамінаецца дарагі Уладзімір Караткевіч:
«Наша мова вечная, бо ўся яна, як наш характар. Здаецца, кволая ад пяшчотнай мяккасці, яна раптам кідае наверх схаваную ад усіх жалезную мужнасць і сілу. І, як быццам дамогжыся свайго, б’е, як перапёска ў жытах, – мякка, а за тры вярсты чуваць. “Эль” – як салодкае віно, “дзе” – як шкляной палачкай па крышталю, мяккае “с” – як соннае ціўканне сінічкі ў гняздзе. І побач “р”, як гарошына ў свістку, і доўга, пявуча, адкрыта гучаць галосныя. А “г” прыдыхае так ласкава, як маці на лобік дзіцяці, каб перастаў сніць дрэнны сон.
Дык што ж лепей за цябе, мова мая, мова наша! За цябе, даўняя, за цябе, вечна жывая, за цябе, неўміручая?!»
Вайцяхоўская Я.У., Лявонішанская базавая школа