Е) остеоциттер санының көбеюі.262. Сүйектің жұмсаруы (остеомаляция) кезінде:A) остеоид түзіледі, бірақ минерализацияланбайды.+B) сүйек тінінің остеоиды түзілмейді.C) остеоид түзіледі және минерализацияланады.D) сүйектерде кальций және фосфор мөлшерлері көбейеді.E) ) сүйек тінінде минерализация үрдістері күшейеді.263. Буындық синдром кезіндегі ауырсыну сезімінің патогенезінде маңыздысы:А) буын қуысында экссудаттың жиналуы.+В) синовиоциттермен брадикинин өндірілуінің азаюы.С) гистамин өндірілуінің азаюы.D) антиноцицепциялық жүйенің белсенділігінің жоғарылауы.Е) эндорфиндердің артық түзілуі.264. Буындағы үзіліссіз түнгі сыздап ауыру сезімі байланысты:А) веноздық стаз және сүйек ішілік қысымның жоғарылауымен.+В) шеміршектік детрит шөгетін шеміршек беттерінің үйкелуімен.С) «буындық тышқан» буын бөгетімен.D) ГАМҚ- ергиялық қабылдағыштардың қозуымен.Е) антиноцицепциялық жүйенің белсенділігінің жоғарылауымен.265. Ревматоидты артрит кезіндегі буын шеміршегінің ыдырауын қамтамасыз етеді:

1. 
   остеобластардың әсерленуі.
   

В) паннус коллагеназасы.+С) остеокластардың әсерленуі.D) остеоид минерализациясының бұзылысы.Е) шеміршекке жүктеме түсу және олардың репарациясының арасындағы сәйкессіздік.266. Лайелл синдромының ен жиі кездесетін себебі болып табылады:А) вирустар.В) ауыр металл тұздары.С) дәрілік заттар.+D) уақ саңырауқұлақтар.Е) стафилококтар.267. Аддисон ауруы кезіндегі гиперпигментация патогенезінде маңызы бар:А) глюкокортикоидтардың тапшылығы салдарынан АКТГ көбеюі.+В) глюкокортикоидтардың артықтығы салдарынан АКТГ көбеюі.С) минералокортикоидтардың тапшылығы салдарынан АКТГ көбеюі.D) глюкокортикоидтардың артықтығы салдарынан меланоцит ынталандырушы гормонның көбеюі. Е) минералокортикоидтардың тапшылығы салдарынан меланоцит ынталандырушы гормонның көбеюі.268. Альбинизм кезіндегі депигментация байланысты:А) меланоциттердің болмауымен.В) тирозиназа белсенділігінің төмендеуімен.+С) меланосома түзілуінің бұзылысымен.D) кератиноциттерге меланосоманың тасымалдануының бұзылысымен.Е) меланиннің антиденелермен жойылуымен.269. Фенилкетонурия кезіндегі гипопигментация байланысты:

1. 
   тирозиназа белсенділігінің жеткіліксіздігі.
   
2. 
   меланоциттердің бұзылуымен.
   
3. 
   фенилаланиннің меланинге уытты әсерімен.
   
4. 
   меланоцит ынталандырушы гормон тапшылығымен.
   
5. 
   фенилаланиннің тирозинге айналуының бұзылысымен.+
   

---

270. Витилиго кезіндегі терінің депигментация байланысты:А) тирозин түзілуінің азаюымен.В) тирозиназа белсенділігінің жоғарылауымен.С) меланоцит ынталандырушы гормон тапшылығымен.D) меланоциттердің бүлінісімен.+Е) кератиноциттерге меланосоманың тасымалдануының бұзылысымен.271. Гипертониялық аурулардың басқа артериялық гипертензиядан айырмашылығы болып табылады:

1. 
   АҚ реттелуінде қатысатын ішкі органдарының айқын құрылымдық зақымданусыз АҚ жоғарылауы.+
   
2. 
   бүйректің және эндокриндік бездердің біріншілік зақымдануы нәтижесінде дамиды.
   
3. 
   дамуында тұқым қуалаушылықтың маңызы зор.+
   
4. 
   бүйрек үсті бездері қызметінің бұзылуы нәтижесінде дамиды.
   
5. 
   аорта доғасы рецепторының және синокаротидті аймақтың рецепторлары біріншілік зақымдануы нәтижесінде дамиды.
   
6. 
   гипоталамустың артқы бөлігі симпатикалық орталықтары нейрондарының реактивтілік қасиеттерінің күшеюі маңызды орын алады.+
   
7. 
   аурудың дамуында тұқым қуалаушылық бейімділігінің маңызы жоқ.
   
8. 
   гипоталамустың артқы бөлігі симпатикалық орталықтары нейрондарының реактивтілік қасиеттерінің төмендеуі маңызды орын алады.
   

272. Ренин секрециясының жоғарылауына әкеледі:

1. 
   бүйрек шумақшалары артериолаларының перфузиялық қысымының жоғарылауы.
   
2. 
   бүйрек шумақшалары артериолаларының перфузиялық қысымының төмендеуі.+
   
3. 
   гипонатриемия және гиперкалиемия.+
   
4. 
   гипернатриемия және гипокалиемия.
   
5. 
   қанда ангиотензин II мөлшерінің төмендеуі.+
   
6. 
   қанда ангиотензин II мөлшерінің жоғарылауы.
   
7. 
   қанда ангиотензиноген мөлшері жоғарылауы.
   
8. 
   калликреин-кинин жүйесі белсенділігінің төмендеуі.
   

273. Жүрек жеткіліксіздігінің компенсациялық сатысына тән:

1. 
   тоногенді дилятация.+
   
2. 
   тахикардия.+
   
3. 
   миокард гипертрофиясы.+
   
4. 
   миогендік дилатация.
   
5. 
   жүрек қуысында қалдық қан көлемінің көбеюі.
   
6. 
   миокард гипотрофиясы.
   
7. 
   брадикардия.
   
8. 
   жалпы шеткері қан тамырлар кедергісінің жоғарылауы.
   

274. Жүрек жеткіліксіздігінің декомпенсациялық сатысы көрінеді:

1. 
   цианозбен.+
   
2. 
   ісінулермен.+
   
3. 
   систолалық көлемнің артуымен.
   
4. 
   жүрек қуысында қалдық қан көлемінің ұлғаюымен.+
   
5. 
   АҚ жоғарылауымен.
   
6. 
   жалпы шеткері қан тамырлар кедергісінің төмендеуімен.
   
7. 
   тоногенді дилятациямен.
   
8. 
   брадикардиямен.
   

275. Тыныс жеткіліксіздігінің перфузиялық түрі дамиды:

1. 
   шок кезінде.+
   
2. 
   өкпе артериясы тармағының эмболиясы кезінде.+
   
3. 
   жүректің жиырылу қызметінің әлсіреуі кезінде.+
   
4. 
   организмнің сусыздануы кезінде.
   
5. 
   бронхоспазм кезінде.
   
6. 
   тыныс алу жолдарына бөгде зат түскенде.
   
7. 1   2   3   4   5   6   7

---

қалқанша безінің гипертрофиясы кезінде.

артериялық қысым жоғарылағанда.

276. Тыныс жеткіліксіздігінің обструктивтік түрінің дамуына ықпал етеді:

1. 
   бронхоспазм.+
   
2. 
   өкпе ісінуі.
   
3. 
   тыныс жолындағы бөгде зат.+
   
4. 
   пневмоторакс.
   
5. 
   қалқанша безінің ұлғаюы.+
   
6. 
   гемоторакс.
   
7. 
   гидроторакс.
   
8. 
   пневмония.
   

277. Альвеолалық гипервентиляцияның дамуына алып келеді:

1. 
   экссудативті плеврит.
   
2. 
   бронхиалдық астма.
   
3. 
   силикоз.
   
4. 
   организмнің асқын қызынуы.+
   
5. 
   өкпе ісігі.
   
6. 
   қобалжу, қозу.+
   
7. 
   көп қан жоғалту.+
   
8. 
   гипотермия.
   

278. Өкпенің метаболизмдік қызметтеріне жатады:

1. 
   ангиотензиногеннің ангиотензин І-ге айналуы.
   
2. 
   гемопоэтин түзілуі.
   
3. 
   опиоидтық пептидтердің синтезі.+
   
4. 
   брадикининнің инактивациясы.+
   
5. 
   норадреналиннің инактивациясы.+
   
6. 
   соматотропин түзілуі.
   
7. 
   эстрогендер инактивациясы.
   
8. 
   альдостерон инактивациясы.
   

279. Ересектерде респираторлық дистресс-синдромының этиологиялық факторлары:

1. 
   пневмоторакс.
   
2. 
   шоктың бірнеше түрлері.+
   
3. 
   эмфизема.
   
4. 
   тоталды пневмония.+
   
5. 
   панкреатит.+
   
6. 
   гидроторакс.
   
7. 
   гипокапния.
   
8. 
   энцефалит.
   

280. Ересектерде респираторлық дистресс-синдромы дамуындағы негізгі патогенездік факторлары:

1. 
   өкпе перфузиясының төмендеуі.+
   
2. 
   гипервентиляция.
   
3. 
   гиповентиляция.+
   
4. 
   газдардың диффузиясы төмендеуі.+
   
5. 
   газдардың диффузиясы жоғарылауы.
   
6. 
   ортостатикалық коллапс.
   
7. 
   альвеолярлық гипервентиляция.
   
8. 
   бөліктік пневмония.
   

281. Жаңа туылған нәрестелердегі респираторлық дистресс-синдромына тән:

1. 
   тыныстық алкалоз.
   
2. 
   гипоксемия.+
   
3. 
   гипокапния.
   
4. 
   гиперкапния.+
   
5. 
   тыныстық ацидоз.+
   
6. 
   метаболизмдік алкалоз.
   
7. 
   гипероксемия.
   
8. 
   бүйректік ацидоз.
   

282. Өкпенің тыныстық емес қызметтеріне жатады:

1. 
   ренин түзу.
   
2. 
   ауаны механикалық қоспалардан тазарту.+
   
3. 
   соматотропиннің синтезі.
   
4. 
   қанды фибрин ұйындыларынан және май эмболдарынан тазарту.+
   
5. 
   сурфактант синтезі.+
   
6. 
   ангиотензин түзілуі.
   
7. 
   кортикостероидтар инактивациясы.
   
8. 
   моноаминооксидазаның түзілуі.
   

283. Ересектерде респираторлық дистресс-синдромының этиологиялық факторлары:

1. 
   өкпе артериясы тармақтарының дәнекер тінімен стеноздануы.
   
2. 
   ТШҚҰ синдромы.+
   
3. 
   сурфактант синтезінің біріншілік жеткіліксіздігі.
   
4. 
   консервацияланған қанның ауқымды трансфузиясы.+
   
5. 
   сепсис.+
   
6. 
   өкпе эмфиземасы.
   
7. 
   плазма орынбасарларының трансфузиясы.
   
8. 
   бронхиалдық демікпе.
   

---

284. Өкпенің созылғыштығы төмендейді:

1. 
   өкпенің көптеген кисталары кезінде.+
   
2. 
   егде жас кезінде.+
   
3. 
   көмей ісінуі кезінде.
   
4. 
   пневмосклероз кезінде.+
   
5. 
   порталды гипертензиясы кезінде.
   
6. 
   өкпе ателлектазы кезінде.
   
7. 
   өкпенің интерстициалдық ісінуі кезінде.
   
8. 
   ларингит кезінде.
   

285. Өкпе перфузиясының бұзылуына әкеледі:

1. 
   жүректің сол қарыншалық жеткіліксіздігі.+
   
2. 
   өкпе артериясының микроэмболиясы.+
   
3. 
   бронхиалдық астма.
   
4. 
   өкпе туберкулезі.
   
5. 
   миастения.
   
6. 
   ауыр қан жоғалту.+
   
7. 
   қобалжу.
   
8. 
   невроздар.
   

286. Өкпе гипертензиясының посткапилярлық түрі дамуының себебтері:

1. 
   жүректің сол қарыншалық жеткіліксіздігі.+
   
2. 
   жүректің оң қарыншалық жеткіліксіздігі.
   
3. 
   өкпе венасы сағасының стенозы.+
   
4. 
   оң қарыншалық жеткіліксіздігімен қосарланған миокард инфарктісі.
   
5. 
   жабысқақтармен, ісіктермен өкпе венасының қысылуы.+
   
6. 
   өкпе артериясының тромбозы.
   
7. 
   портокавалдық гипертензия.
   
8. 
   көмей ісінуі.
   

287. Альвеола-капилярлық мембрананың диффузиялық қасиетінің бұзылуы байқалады:

1. 
   өкпенің интерстициалды ісінуі кезінде.+
   
2. 
   сурфактант синтезінің бұзылуы кезінде.+
   
3. 
   бронхиалдық астма кезінде.
   
4. 
   көмей ісінуі кезінде.
   
5. 
   силикоз кезінде.+
   
6. 
   бронхиолалар өткізгіштігінің бұзылуы кезінде.
   
7. 
   тыныс алу жолдарының қабынулық ісінуі кезінде.
   
8. 
   жүректің оң қарыншалық жеткіліксіздігі кезінде.
   

288. Нефроздық синдром сипатталады:

1. 
   ауқымды гематуриямен.
   
2. 
   айқын протеинурия және цилиндуриямен.+
   
3. 
   гиперлипидемиямен.+
   
4. 
   жайылған ісікпен.+
   
5. 
   айқын лейкоцитуриямен.
   
6. 
   гиперпротеинемиямен.
   
7. 
   зақымдалмаған нефрондарының гиперфункциясымен.
   
8. 
   өзекшелерде су реобсорбциясының төмендеуімен.
   

289. Нефроздық синдромның асқынулары:

1. 
   қан тамырларының тромбоэмболиясы.+
   
2. 
   екіншілік инфекцияның қосарлануы.+
   
3. 
   ішкі мүшелердің кальцинозы.
   
4. 
   панкреастық инсулиндік жеткіліксіздік.
   
5. 
   атеросклероз.+
   
6. 
   сусыздану.
   
7. 
   ишемиялық инсульт.
   
8. 
   лимфа ағымының күшеюі.
   

290. Гломерулонефриттер сипатталады:

1. 
   бір бүйректің шумақшаларының қабынуымен.
   
2. 
   екі бүйректің шумақшаларының қабынуымен.+
   
3. 
   шумақшалардың фильтрациялық мембранасының иммундық зақымдалуымен.+
   
4. 
   шумақшалардың фильтрациялық мембранасының гипоксиялық зақымдалуымен.+
   
5. 
   аурудың жедел, созылмалы, симптомсыз болуымен.
   
6. 
   панкреастық инсулин жеткіліксіздігімен.
   
7. 
   ішкі мүшелер кальцинозымен.
   
8. 
   гипергликемиямен.
   

---

291. Бүйрек аурулары кезінде АҚ жоғарылау патогенезі байланысты:

1. 
   ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің белсенуіне.+
   
2. 
   простагландин, брадикининдердің түзілуі төмендеуіне.+
   
3. 
   айналымдағы қан көлемінің артуына.+
   
4. 
   қан плазмасында ақуыздар құрамының төмендеуіне.
   
5. 
   орталық жүйке жүйесінде дерттік күшейген қозу ошағының қалыптасуына.
   
6. 
   ренин-вазопрессин жүйесінің белсенуіне.
   
7. 
   орталық жүйке жүйесінде дерттік күшейген қозу ошағының тежелуіне.
   
8. 
   симпато-адреналдық жүйенің белсенуіне.
   

292. Бүйрек жеткіліксіздігі кезіндегі ісінудің патогенездік факторлары:

1. 
   нейроэндокриндік.+
   
2. 
   қан тамырлық.+
   
3. 
   онкотикалық.+
   
4. 
   гемодинамикалық.
   
5. 
   тіндік.
   
6. 
   гидродинамикалық.
   
7. 
   аллергиялық.
   
8. 
   олигуриялық.
   

293. Шумақтық фильтрация бұзылысы сипатталады:

1. 
   лейкоцитуриямен.
   
2. 
   азотемиямен.+
   
3. 
   аминацидуриямен.
   
4. 
   олигуриямен.+
   
5. 
   креатинин клиренсі төмендеуімен.+
   
6. 
   полиуриямен.
   
7. 
   цилиндруриямен.
   
8. 
   креатинин клиренсінің жоғарылауымен.
   

294. Уремия кезінде қанның биохимиялық құрамы сипатталады:

1. 
   гипергликемиямен.
   
2. 
   гиперазотемиямен.+
   
3. 
   гиперсульфатемиямен.+
   
4. 
   гиперфосфатемиямен.+
   
5. 
   гиперкальциемиямен.
   
6. 
   гипомагниемиямен.
   
7. 
   оксигеназалар белсенділігі жоғарылауымен.
   
8. 
   оксидазалар белсенділігі жоғарылауымен.
   

295. Аналық бездердің біріншілік гипофункциясының себебтері болып табылады:

1. 
   аналық бездерінің ГТ гормонына төмен сезімталдығы.+
   
2. 
   гипоталамус немесе гипофиздің зақымдалуы.
   
3. 
   аналық бездерінің аутоиммундық зақымдалуы.+
   
4. 
   аналық бездерінің гипоплазиясы.+
   
5. 
   гонадотропин гиперпродукциясы.
   
6. 
   нейрогипофиздің бүліністері.
   
7. 
   аналық бездердің гиперплазиясы.
   
8. 
   ГТ гормонына аналық бездерінің жоғары сезімталдығы.
   

296. Тыныс жеткіліксіздігі дамуын көрсетеді:

1. 
   гипоксемия.+
   
2. 
   гипероксемия.
   
3. 
   газдық ацидоз.+
   
4. 
   гиперкапния.+
   
5. 
   гипокапния.
   
6. 
   газдық алкалоз.
   
7. 
   метаболизмдік алкалоз.
   
8. 
   бүйректік ацидоз.
   

297. Уремия кезінде қанның биохимиялық құрамы сипатталады:

1. 
   гипергликемиямен.
   
2. 
   гиперазотемиямен.+
   
3. 
   гиперсульфатемиямен.+
   
4. 
   гиперфосфатемиямен.+
   
5. 
   гиперкальциемиямен.
   
6. 
   гипомагниемиямен.
   
7. 
   оксигеназалар белсенділігі жоғарылауымен.
   
8. 
   оксидазалар белсенділігі жоғарылауымен.
   

298. Асқазан сөлінің гиперхлоргидриясы қосарланады:

---

Смотрите также файлы

• Планконспект проведения занятий с личным составом дежурных смен пч2 Тема Первичные средства тушения пожара. Вид занятия классногрупповое Отводимое время 45 мин.docx

• 2. Проанализировать нормативноправовые акты, регулирующие вопросы начисления размера платы граждан за жилищнокоммунальные услуги.docx

• Анализ воспитательной работы моу Сурменевская сош за 20202021 учебный год.docx

• Статус, функции и роль центрального банка в экономике страны.pptx

• 1 4 сыныптара Цифрлы сауаттылы пнінен таырыпты кнтізбелік жоспар Тсінік хат Цифрлы сауаттылы.docx